Illuminati - Οι Πεφωτισμένοι

Το καλοκαίρι διάβασα τους Illuminati του Dan Brown. Είχα ήδη διαβάσει τον Κώδικα Da Vinci και το Ψηφιακό Οχυρό.

Το μοτίβο στους Illuminati είναι το ίδιο όπως και στα δύο άλλα βιβλία: η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια νύχτα, με πρωταγωνιστή τον Ρομπερτ Λάνγκτον, μελετητή αρχαίων συμβόλων και μια κοπέλα, χωρίς τη βοήθεια της οποίας θα ήταν αδύνατο να διεκπεραιώσει αυτό που ανέλαβε. Όλα ξεκινούν σε μια νύχτα. Ένα τηλεφώνημα από έναν άγνωστο ξυπνάει τον Ρόμπερτ Λάνγκτον χαράματα και του ζητάει να πάει στο CERN στην Ελβετία προκειμένου να μελετήσει να δώσει διευκρινήσεις για ένα φρικτό έγκλημα. Ένας από τους ερευνητές του κέντρου βρέθηκε δολοφονημένος και πάνω στο θώρακά του έφερε πυρακτωμένο το σύμβολο της αρχαίας μυστικής αδελφότητας Illuminati. Ο Λάνγκτον αρχικά καλείται να προσφέρει τις γνώσεις του για την αδελφότητα. Όμως, όπως εκτυλίσσονται τα γεγονότα, πρέπει μαζί με την κόρη του δολοφονημένου ερευνητή, να σώσει το Βατικανό.

Η φαινομενική επανεμφάνιση της αρχαίας μυστικής οργάνωσης Illuminati, η αντιπαράθεση μεταξύ θρησκείας και επιστήμης, η προσπάθεια να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ τους με το πείραμα του CERN και η αγωνιώδης προσπάθεια του Λάνγκτον να ερμηνέυσει τα σύμβολα και βάσει της ερμηνείας τους να σώσει το Βατικανό είναι αυτά που σε καθηλώνουν να διαβάσεις το βιβλίο μέχρι το τέλος.

Ο Dan Brown συνδυάζει φαντασία, μύθο, παράδοση και ιστορία. Το βιβλίο του στηρίζεται στην έρευνα και στην ιστορική τεκμηρίωση. Παρά το γεγονός ότι μοτίβο της ιστορίας μπορεί να ακούγεται βαρετό καθώς επαναλαμβάνεται και σε άλλα βιβλία, ο τρόπος που γράφει ο συγγραφέας και ο τρόπος που μπλέκει ιστορικά γεγονότα και φαντασία κερδίζουν τον αναγνώστη.

Illuminati - Οι Πεφωτισμένοι
Dan Brown
Εκδόσεις Λιβάνη

Ούτε το όνομά μου

Μου αρέσουν ιδιαιτέρως τα βιβλία που περιγράφουν πραγματικές ιστορίες. Ένα από αυτά, το οποίο μέσα από τη βιογραφία αναφέρεται και σε ιστορικά γεγονότα, είναι το Ούτε το όνομά μου της Thea Halo.

Η Θία Χάλο, ποντιακής καταγωγής από τη μητέρα και ασσυριακής από τον πατέρα, περιγράφει τη ζωή της μητέρας της. Η μητέρα της Σάνο ζούσε σε ένα χωριό, το Αϊόντον όπως το αναφέρει (Άγιος Αντώνιος) στον Πόντο. Είχε την τραγική μοίρα να βιώσει τη γενοκτονία των Ποντίων το 1920. Στα 15 της χρόνια είχε μείνει μόνη χωρίς τους γονείς της και παντρεύτηκε με προξενιό τον Ασσύριο Αβραάμ Χάλο. Κατάφεραν να φτάσουν στην Αμερική όπου έζησαν από τότε και απέκτησαν 10 παιδιά.

Στα 79 της χρόνια η Σάνο, το 1989, επιστρέφει στον τόπο γέννησής της, τον Πόντο μαζί με την κόρη της Θία. Την κατακλύζουν οι αναμνήσεις, άλλες αμυδρές, άλλες πιο έντονες. Στη διάρκεια του ταξιδιού διηγείται στην κόρη της ό,τι θυμάται από τη ζωή της σαν παιδί. Θυμάται ανέμελες εικόνες από την καθημερινή της ζωή. Τραγικές εικόνες από το διωγμό. Το φόβο και το άγχος για τη νέα ζωή στην Αμερική. Μέσα από την εξιστόρηση της Σάνο για τη ζωή της στον Πόντο, προκύπτει πλήθος λαογρφικών στοιχείων σχετικά με τη ζωή των Ελλήνων Χριστιανών στον Πόντο, για τα έθιμα, τις παραδόσεις, τον τρόπο ζωής, κλπ.

Όπως αναφέρει η συγγραφέας, στην Αμερική, και όχι μόνο, κανείς δεν είχε ακούσει για τη γενοκτονία των Ποντίων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας που έχει αποσιωποιηθεί. Η Θία Χάλο μέσα από την ιστορία της μητέρας της και την παράλληλη αναφορά σε ιστορικά στοιχεία, τα οποία συνέλεξε μετά από συστηματική έρευνα, ρίχνει φως στο σκοτεινό αυτό μέρος της ιστορίας.

Είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί. Είναι μία κατάθεση ψυχής που αγγίζει και συγκινεί τον αναγνώστη. Ο λόγος είναι απλός και σαφής και οι εικόνες είναι τόσο ζωντανές που μπορείς να τις "δεις" και σε παρασύρουν να το διαβάσεις μέχρι το τέλος.

Αφιερώνω την ανάρτηση αυτή στη μητέρα μου, που με παρότρυνε να διαβάσω αυτό το βιβλίο και γιορτάζει σήμερα.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΜΑ!

Ούτε το όνομά μου
THEA HALO
μεταφρ. Μαρίνα Φράγκου, εκδόσεις Γκοβόστη

Ελένη

Το βιβλίο αυτό το διάβασα πριν από λίγο καιρό και με συγκίνησε πραγματικά. Είναι αληθινή ιστορία. Μια γυναίκα, η Ελένη ζει σε ένα χωριό στα βουνά της Θεσπρωτίας, το Λια και μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της καθώς ο άντρας της λείπει στην Αμερική. Πέρα από την ούτως ή άλλως σκληροτράχηλη ζωή του χωριού, ζει την εποχή του εμφύλιου πολέμου. Η καθημερινή της ζωή είναι ένας αγώνας.

Είχε επιχειρήσει να διαφύγει από το χωριό με τα παιδιά της και να πάνε στην Αμερική όμως ήταν σαν το σύμπαν να είχε συνομωτήσει κατά της. Διάφορες συγκυρίες απέτρεπαν τη διαφυγή τους. Στο τέλος θυσιάζεται για να σωθούν τα παιδιά της, τα οποία και φτάνουν στην Αμερική. Είναι συγκλονιστική η ανιδιοτελής αγάπη της μάνας που μέχρι το τέλος παλεύει για να σωθούν τα παιδιά της αδιαφορώντας για τη δική της τύχη.

Στο τέλος του βιβλίου μένουν ανάμεικτα συναισθήματα, καθώς από τη μία η μάνα θυσιάζεται, τα παιδιά όμως χάρη στη μάνα τους ζουν στην Αμερική μέχρι και σήμερα. Ο συγγραφέας, Νίκος Γκατζογιάννης, είναι ο μικρότερος γιος της. Ο ίδιος, οι αδερφές του και τα παιδιά του έχουν διατήρησει ζωντανή τη μνήμη της μάνας τους, της Ελένης Γκατζογιάννη.

Γενικά στο βιβλίο υπάρχουν έντονα λαογραφικά και ιστορικά στοιχεία. Περιγράφεται η ζωή σε ένα τυπικό ορεινό χωριό της Ηπείρου, ο τρόπος σκέψης και οι ανησυχίες. Επίσης δίνονται τα γεγονότα του εμφύλιου πολέμου, όχι μόνο αφηγηματικά, αλλά και μέσα από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, από τον τρόπο που ίδιοι οι άνθρωποι τον βίωναν και τον αντιλαμβανόταν. Περιγράφονται με γλαφυρότητα οι φρικαλεότητες των αριστερών και των δεξιών χωρίς να υπάρχει μεροληψία προς κάποια παράταξη. Ίσως περιγράφονται περισσότερο οι ωμότητες των αριστερών επειδή στο συγκεκριμένο χωριό ήταν ένα από τα αρχηγεία τους και τους ζούσαν από κοντά. Παρά το γεγονός ότι πολλοί έχουν παραπονεθεί για αυτά που αποδίδονται στους αριστερούς και έχουν εκφράσει αμφιβολίες για την αμεροληψία του συγγραφέα, κανένας δεν μπόρεσε να καταρρίψει τα όσα τους προσάπτονται.

Η Ελένη του Νίκου Γκατζογιάννη έχει μεταφραστεί σε 26 γλώσσες. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1983. Το 1985 γυρίστηκε σε ταινία και έλαβε το βραβείο Heinemann ως το καλύτερο βιβλίο του 1984, από τη Βασιλική Λογοτεχνική Εταιρεία της Μεγάλης Βρετανίας.

ΕΛΕΝΗ
ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ
Εκδόσεις ΚΕΡΚΥΡΑ

Οι Άθλιοι

Ο Γιάννης Αγιάννης, πρώην κατάδικος, μετά την αποφυλακισή του παρέχει ευεργεσίες και βοηθά φτωχούς ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Παρά τις καλές πράξεις του, δεν μπορεί να ξεφορτωθεί το παρελθόν του που τον κατατρέχει και το στιγματισμό του κατάδικου. Ωστόσο, ζει μια ζωή προσφέροντας μόνο καλό, ακόμα και αν πρέπει να κρύβεται, και μεγαλώνει ένα κοριτσάκι, την Τιτίκα.

Παράλληλα με την ιστορία του Γιάννη Αγιάννη περιγράφονται και οι ιστορίες άλλων ατόμων που συνδέονται μεταξύ τους με διάφορους τρόπους. Ακόμα, δίνονται πολλά ιστορικά στοιχεία, τόσο για τη μάχη στο Βατερλό και τη ζωή του Ναπολέοντα, όσο και για τη ζωή στο Παρίσι και γενικά τη Γαλλία του 19ου αιώνα.

Οι Άθλιοι γράφτηκαν το 1862 και η εποχή που περιγράφουν είναι απο το 1815 έως το 1833. Είναι αρκετά μεγάλο (φτάνει περίπου τις 1000 σελίδες) γι'αυτό ο Βίκτωρ Ουγκό το έχει χωρίσει σε 5 βιβλία και αυτά σε επιμέρους κεφάλαια. Ο Ουγκό λέει τις απόψεις του σε θέματα όπως η πολιτική, η ηθική, οι νόμοι, η γλώσσα (αρκό), η θρησκεία. Εξαίρει τη σημασία της εκπαίδευσης στην ποιότητα ζωής του ανθρώπου. Όλο το έργο το διαπερνά η αντίληψη ότι η έλλειψη εκπαίδεσης και η φτώχια οδηγούν στην εξαθλίωση.

Είναι ωραίο μυθιστόρημα, διαβάζεται άνετα, αν και στην αρχή μου φαινόταν αρκετά μελαγχολικό. Η περιγραφή παράλληλων ιστοριών στην αρχή με μπέρδευε, μέχρι να καταλάβω τι συμβαίνει. Όλες οι ιστορίες και τα γεγονότα όμως συνδέονται μεταξύ τους και μου άρεσε το ότι ένα γεγονός περιγραφόνταν από δύο πλευρές. Δίνεται δηλαδή και από τις δύο πλευρές των συμμετεχόντων. Έτσι δεν υπήρχαν κενά στην ιστορία και όλα εξηγούνται.

ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ, VICTOR HUGO,
Εκδόσεις Λιβάνη