Ένα βιβλίο που μου είχαν προτείνει πολλοί να διαβάσω και τελικά άξιζε τον κόπο. Η Μελλισάνθη, η Ιουλία, η Ασπασία, η Πολυξένη και η Μαγδαληνή είναι πέντε πρόσωπα, που η ιστορία τους εξελίσσεται παράλληλα. Είναι αδερφές και έχουν γεννηθεί σε ένα χωριό στους πρόποδες του Ολύμπου.
Όλες τους όταν ήταν παιδιά ήθελαν το ίδιο πράγμα: να φύγουν από το σπίτι τους. Το χωριό, το βουνό, το ποτάμι, τις περιόριζε. Ήθελαν να ανοίξουν τα φτερά τους και να γνωρίσουν τον κόσμο. Η μητέρα τους τους έλεγε πάντα ότι το σπίτι τους θα είναι πάντα εκεί και θα τις περιμένει και το ποτάμι που περνούσε δίπλα από το σπίτι θα είναι πάντα εκεί να ξεπλύνει τα λάθη τους. Όλες κατάφεραν να φύγουν. Η καθεμία έκανε τη ζωή της μακριά από το χωριό. Άλλες προκάλεσαν τη μοίρα τους και κάποιες τις προκάλεσε η μοίρα.
Το τέλος λίγο-πολύ αναμενόμενο και συγκινητικό. Αλλά σημασία δεν έχει το τέλος, αλλά το πως έφτασαν ως εκεί και η ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων. Δείχνει πως με τα χρόνια ωριμάζει η σκέψη του ανθρώπου. Κάτι για το οποίο μπορεί κάποιος να είναι απόλυτος και να μην ακούει άλλη γνώμη, μπορεί να αποδειχτεί λάθος και να το καταλάβει με τα μαθήματα της ζωής. Είναι αισιόδοξο και απαισιόδοξο ταυτόχρονα.
Η συγγραφέας του Λένα Μαντά αποδίδει πολύ γλαφυρά τους ήρωες και σε κάνει να ταυτίζεσαι μαζί τους. Και οι περιγραφές του τόπου είναι τόσο δυνατές που σε κάνει να τις βλέπεις με τα μάτια της φαντασίας.
Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι
Λένα Μαντά
Εκδόσεις Ψυχογιός
