Το έργο αυτό του Α. Παπαδιαμάντη ανήκει στην κατηγορία της νουβέλας, είναι δηλαδή ένα εκτεταμένο διήγημα, η πλοκή του οποίου εκτυλίσσεται στο νησί της Σκιάθου, που είναι και η ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα. Δημοσιεύεται για πρώτη φορά στο καλλιτεχνικό περιοδικό Παναθήναια το 1903, σε συνέχειες και χαρακτηρίζεται κοινωνικό μυθιστόρημα.
Κεντρική ηρωίδα του έργου είναι η Χαδούλα, ή αλλιώς Φραγκογιαννού, της οποίας η ζωή παρουσιάζεται μέσα από την αναδρομή που κάνει καθώς ξενυχτά στο πλευρό της λεχώνας κόρης της και της νεογέννητης, ασθενικής εγγονής της. Η ζωή της ως παιδί, σύζυγος, μητέρα, ήταν δύσκολη, γεμάτη βάσανα και πάντα υπηρετούσε τους άλλους. Καθώς λοιπόν ξενυχτά δίπλα στην άρρωστη νεογέννητη εγγονή της, την κατακλύζουν άσχημες αναμνήσεις για τις δύσκολες στιγμές που πέρασε οι οποίες ήταν συνυφασμένες με τη γυναικεία της φύση και σκέφτεται πως η γέννηση ενός κοριτσιού είναι βάρος και δυστυχία για την οικογένεια. Της περνά από το μυαλό η εγκληματική σκέψη να δώσει τέλος στη ζωή του βρέφους. Πράγματι, προκαλεί ασφυξία στο βρέφος και πεθαίνει. Αρχικά νιώθει τύψεις για την πράξη της. Κατά βάθος όμως δεν μετανιώνει γιατί πιστεύει πως έπραξε το σωστό και απάλλαξε την οικογένειά της από ένα πρόσθετο βάρος.
Είναι τόσο βαθιά πεπεισμένη ότι έκανε το σωστό, που δε σταματά εκεί. Σκοτώνει άλλα τρία μικρά κοριτσάκια, θεωρώντας ότι με την πράξη της αυτή έσωζε τις οικογένειές τους από ένα δυσβάσταχτο βάρος και επομένως δεν ένιωθε καθόλου τύψεις. Οι χωροφύλακες της περιοχής αρχίζουν να την υποψιάζονται και αποφασίζουν να τη συλλάβουν. Εκείνη προσπαθεί να διαφύγει τη σύλληψη και πηγαίνει στο ερημητήριο του Αγίου Σώστη, με σκοπό να βρει καταφύγιο αλλά και να εξομολογηθεί τα αμαρτήματά της στο γέροντα. Στην προσπάθειά της να περάσει από ένα μικρό κομμάτι στεριάς που κατα περιόδους καλύπτονταν με νερό από την παλίρροια, δεν τα κατάφερε καθώς η παλίρροια την πρόλαβε και πνίγηκε.
